Cześć! Jestem Dory.
Miewam zaniki pamięci krótkotrwałej.
- Tak! - Tak masz mówić!
Dobra, dobra.
Będziemy udawać inne dzieci.
- Hej, Dory! - Ahoj!
Pobawimy się w chowanego?
Super!
My się schowamy, a ty policz i nas odnajdź.
Dobrze, tato.
Nie, nie. Nie "tato".
Jestem miłą rybką, która chce się zaprzyjaźnić.
- Dobrze? - Dobrze, tato.
- Nie. - Chowam się
Licz do 10.
1, 2, 3...
Lubię piasek. Jest mięciutki.
Mamusiu, mogę się z nimi pobawić?
- Dory? - Dory!
Dory, dzióbku.
Wstrzymaj się, kochana.
Pamiętaj!
Musimy uciekać od odpływów.
Co z piosenką, której się uczyliśmy?
Widzimy odpływ i mówimy...
Zbliżmy się!
Nie.
W żadnym razie!
Jeszcze raz.
Widzimy odpływ i mówimy.
Jest tam odpływ.
Tam znajdziesz odpływ.
- Znów zapomniałam? - Nie.
- Nie, kochanie. - Nic się nie stało.
Co, jeśli zapomnę o was?
Zapomnielibyście o mnie?
- Nie, kochanie. - Nigdy.
I wiemy, że nigdy o nas nie zapomnisz.
Gdzie jest Dory?
Tłumaczenie: Vertical # Redakcja: ex1man Vertical Alliance
Dzień dobry!
- Słyszałeś? - Ale co?
Stan, ktoś właśnie się przywitał.
Kto? Niczego nie słyszałem.
Nie wiem, ale ja słyszałam.
Każda z tych ryb mogła się przywitać.
Dzień dobry!
- O! - Gdzie?
- Tam! - Gdzie patrzeć?
No tam!
Dzień dobry?
- Dzień dobry! - Jejku! Dziecko!
- Dzień dobry! - Siemasz!
- Dzień dobry! - Tutaj!
Cześć.
Jestem Dory. Możecie mi pomóc?
Cześć, Dory.
Zgubiłaś się?
Gdzie twoi rodzice?
Nie pamiętam.
Poszukamy ich.
Któreś z tych ryb to twoi rodzice?
Jestem Dory. Możecie mi pomóc?
Kochanie, już to mówiłaś.
Tak?
Przepraszam.
Miewam zaniki pamięci krótkotrwałej.
- Niedobrze! - Zaniki pamięci krótkotrwałej.
Poczekaj tu, kochanie.
- Stan! - Co?
Co mam zrobić? Mała się zgubiła.
Nie wiem. To znaczy...
- Coś musimy zrobić. - Co ja mam zrobić?
- Ona nic nie pamięta. - Mogła przybyć zewsząd.
- Nic dzisiaj nie pomagasz. - Ja tylko...
- Dory, a może... - Znikła.
- Dory? - Niedobrze.
Jestem Dory. Zgubiłam się rodzinie.
Możesz mi pomóc?
Jestem Dory. Miewam zaniki pamięci.
Nie zatrzymuj się.
Zgubiłam się rodzinie. Możesz mi pomóc?
- Gdzie ostatnio ich widziałaś? - Cóż!
Zabawna sprawa. Zapomniałam.
Chcesz z nami popływać?
Najlepsza propozycja, jaką dzisiaj dostałam.
Chyba... nie pamiętam.
Dobra, dzięki, ale kogoś szukam.
Nie pamiętam.
Cześć! Jestem Dory.
Powiedziałam coś nie tak?
Żartuję! Dobra... Nie wrócicie.
Szukałam czegoś i...
Jasne! Randka. Miłego!
Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz.
Ja też, ale czego szukam?
Przepraszam.
Dobra, to kiedy indziej.
Zawitajcie czasem!
Biała łódź! Zabrali mi syna!
Mojego syna! Pomocy!
Uważaj!
Przepraszam.
Jesteś cały?
- Nie ma go. - Już dobrze.
- Nie, nie ma go. - W porządku.
- Nie ma go. - Będzie dobrze.
Nie! Zabrali go!
Muszę odnaleźć tę łódź!
- Widziałam łódź! - Tak?
Płynęła tam!
- Za mną. - Dziękuję.
Bardzo dziękuję!
Rok później.
Podaj mi klucz zapadkowy. Naprawię to.
Marlin?
Hej, chłopaki!
Ja tylko...
Jeszcze za wcześnie na wstawanie.
- Musisz wrócić do łóżka. - Nie ma żadnych pomyłek.
Dobra, wybacz.
Do łóżka.
Marlin!
Idź spać!
Prosta rzecz. Łóżko!
- Wróć do... - Jasne.
- Hej, Marlin! - I mamy pobudkę.
Czas zacząć dzień.
Kogo szukaliśmy?
- Nemo. - Właśnie.
Pamiętam to jak z wczoraj.
Oczywiście nie pamiętam wczoraj zbyt dobrze.
W każdym razie.
Chyba najstraszniejsze były cztery rekiny.
Myślałem, że były trzy.
Na pewno cztery.
Ostatno mówiłeś o trzech.
Synu, który z nas przepłynął cały ocean?
Nemo.
Przecież musieliśmy przepłynąć ocean, by go odnaleźć.
Był więc pierwszym, który tego dokonał.
Raczej prawda.
W końcu!
- Niemal przegapiliście wycieczkę. - Wycieczkę?
Kocham je! Dokąd płyniemy?
- Nie mówiłeś jej? - Mówiłem.
- Dory. - No?
Pan Ray opiekuje się dziś zbyt wieloma rybami.
Może więc lepiej, byś dzisiaj
nie dołączyła do klasy.
Dlaczego?
Wiesz, że masz problemy z pamięcią.
O tym też zapominam.
To nie twoja wina, ale czasami przez to błądzisz.
Pan Ray nie ma czasu martwić się
- błądzącymi rybami. - Jasne.
Po prostu potrzebowałby pomocy.
Przepracowany biedak.
- Rozumiesz? - Całkowicie.
Dobrze.
Chce, bym była asystentką nauczyciela.
- Niezupełnie. - Czuję się zaszczycona.
Nigdy nie byłam asystentką nauczyciela.
Panie Ray, ma pan asystę!
- Dobra, dzieciaki - Dobra, dzieciaki
- Nadszedł ten dzień. - Nadszedł ten dzień.
- Wycieczka na migrację płaszczek. - Migrację płaszczek.
Kto wie, dlaczego migrujemy?
No dalej!
W migrowaniu chodzi o powrót do...
- Łóżka! - Tak!
- Nie. - Nie.
- Piasku! - Nie.
- Migracja to powrót do domu. - Domu.
- Stamtąd pochodzicie. - Pochodzicie.
Kto powie, skąd pochodzi?
Mieszkam przy wielkiej skale.
A ja trzy jaskinie koralowe stąd.
Mój dom pokrywają glony.
- Gdzie się wychowałaś, Dory? - Ja?
Nie wiem.
Moja rodzina. Gdzie ona jest?
Mogę ci pomóc?
Przepraszam, znów zapomniałam? Miewam
Zaniki pamięci krótkotrwałej.
Jak więc pamiętasz, że masz rodzinę?
- Dobre pytanie. - Dobre pytanie.
Niektóre rzeczy po prostu mają sens.
Jak to, że mam rodzinę.
Przecież skądś pochodzę!
Każdy ma rodzinę. Mimo że własnej,
nie pamiętam.
Może nawet nigdy jej nie odnajdę, ale...
- O czym mówiliśmy? - O mamusiach i tatusiach.
Tak.
A czemu?
A! Ta klasa!
Dlaczego ja? Dobrze.
Wyglądacie młodo, ale...
No dobra!
Kiedy dwie rybki się kochają...
i tutaj kończymy.
Na pokład, podróżnicy!
Czuję, że nadchodzi pieśń migracyjna.
Migracja, migracja! Pouczmy się o niej!
To natury inspiracja, by poruszać się morzem.
Gdzie się wszyscy podziali?
Są tam!
Z dala od krawędzi!
Słyszeliście!
Tędy!
- Za daleko! - Za daleko, chodźcie.
Wracamy.
- Słuchajcie, wszyscy. - Słuchać.
- Kiedy przechodzą tu promienie. - Promienie sobie tędy przejdą.
- Na co trzeba uważać? - Każdy musi uważać na co?
- Odpływ. - Odpływ.
- Właśnie. - Właśnie.
Od... Odpływ.
Prąd wywołany tym całym trzepotaniem jest bardzo silny.
Jeżeli się nie uważa, może on wciągnąć.
Skąd więc płaszczki wiedzą, dokąd płynąć?
Temu służy instynkt, Nemo.
Coś w tobie, coś znajomego,
czego chcesz się słuchać.
Jak piosenka, którą znasz od zawsze.
Słyszę teraz swoją!
Nasze serce wiedzą, dokąd płynąć.
Wracamy do domu!
Widzimy odpływ.
Śpiewaliśmy...
Dory!
Nie żyje?
Żyje.
Zróbcie jej miejsce.
Klejnot kalifornijskiego Morro Bay.
Coś sobie przypomniałam.
Przypomniałam!
Coś sobie przypomniałam! Coś ważnego!
Coś ważnego? Co?
Nie jestem pewna, ale nadal to czuję.
Dziękuję, panie Ray.
Staraj się lepiej pamiętać. Nie bądź taka Dory, Dory.
Co? Przypomniałaś sobie?
Nie pamiętam.
To było coś...
Coś...
Klejnot kalifornijskiego Morro Bay.
Moja rodzina! Pamiętam ją!
Są gdzieś tam! Muszę ich odnaleźć!
Musicie mi pomóc!
Chłopaki?
Gdzie jesteście?
- Dory. - Halo?
Dory.
- Dokąd poszliście? - Sama poszłaś.
Przypomniałam sobie rodziców!
Co?
Pamiętam ich!
Mamę, tatę. Mam rodzinę!
Nie wiedzą, gdzie jestem.
- Musimy iść. - Nie, Dory.
To wariactwo!
Dokąd chciałabyś iść?
Jenot bałtyckiego...
- Klejnot kalifornijskiego Morro Bay. - Tak!
Kalifornia jest po drugiej stronie oceanu.
- To lepiej ruszajmy. - Jak to jest,
że zawsze na brzegu tej rafy, jedno z nas próbuje odejść?
Możemy choć raz docenić pejzaż?
Jak możesz mówić o pejzażu, skoro przypomniałam sobie rodzinę?
Nie! To koniec naszych wojaży!
Ta część naszych żyć dobiegła końca.
Podróżowaliśmy tylko, potem nie musieć.
Ale chcę...
- Dory! - Proszę.
Wiem tylko,
że za nimi tęsknię.
Bardzo mocno. Nie wiedziałam, jak mocno.
Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Nie chcę tego zapomnieć.
Gdzieś tam jest moja rodzina.
Proszę, Marlin.
Sama jej nie odnajdę. Zapomnę.
Pomóż mi.
Tak, tato.
Możesz nas przeprawić przez ocean?
Nie.
Ale wiem, kto może.
Tak jest!
Superowo!
Wspaniale, nie?
Nie. Rozchoruję się.
To kalifornijski prąd, koleś. Wstrętnie kręci.
Surfujemy!
Koleś, jeśli masz zamiar się miotać,
przejdź na tył skorupy
Wychyl się i puszczaj pawia!
Zwiemy to "karmieniem rybek".
A teraz szukamy moich rodziców
w brylancie atlantyckiego albo...
Klejnocie kalifornijskiego Morro Bay.
Jak znajdziesz rodziców?
Pamiętasz, jak wyglądali?
Pamięć to dla mnie nowość, więc nie jestem pewna.
Coś mi jednak mówi, że byli głównie niebiescy z...
- ... odrobiną żółtego. - Ma to sens.
Jestem przekonana, że ich rozpoznam.
Jesteśmy rodziną.
Przemierzanie oceanu powinno być jednokrotne.
- Jednorazowe! - Kalifornijskie Morro bay, zbliżamy się!
Odnajdźmy moją rodzinę!
Jazda!
- No idź, tato! - Nie pchaj mnie, Nemo.
Narka, niebieski maluchu. Mam nadzieję, że odnajdziesz rodziców.
I powodzenia z karmieniem rybek.
Za późno. Już nakarmione.
Coś mi to przypomina.
Mamo! Tato!
Czekaj!
- Mamo! Tato! - Ucisz się na sekundę!
Naprawdę sądzisz, że twoi rodzice
będą tu sobie pływać, czekając na ciebie?
Nie wiem, ale można to sprawdzić.
- Mamo! Tato! - Głośniej!
- Mamo! Tato! - Cii!
Co to było?
Już to słyszałam.
Pamiętam, że ktoś już robił "Cii!".
Brawo! To byłem ja przed minutą.
Cii!
Widzieliście moją mamusię i tatusia?
Nazywają się Jenny i Charlie.
Cii!
Jenny i Charlie.
- Co? Jenny i kto? - Tak się nazywają.
Moi rodzice to Jenny i Charlie!
Czekaj!
Możemy się na chwilę zatrzymać?
- Charlie! - wymyślić plan?
Zwariowałaś? Wybaczcie, nieco się podekscytowała.
Przestań się drzeć na moment!
To niemądre wchodzić na nowe osiedle
i przyciągać taką uwagę.
Nie rozumiesz. Pamiętam imiona swoich rodziców.
Te kraby to tutejsi.
Chyba uciszają nas z dobrego powodu.
- Możesz obudzić coś groźnego. - O czym mówisz?
Coś z jednym okiem, mackami i pyskiem?
Bardzo dokładnie, ale właśnie coś takiego.
Po prostu nie chcesz...
- Cześć! - Jejku!
Rety!
Popełniliśmy błąd!
Wycofujemy się! Oszczędź nas!
A będziemy cię czcić.
Wybudujemy...
Chcesz pomnik?
Płyń, ile sił w płetwach!
- Nemo! - Tato!
Nie!
Trzymaj się mnie, Nemo!
Zwolnij, Dory!
- Już nas nie ściga. - Na pewno?
Jenny. Jenny i Charlie.
Jenny i Charlie!
Przypomniałam sobie ich imiona!
Jesteśmy tak blisko.
Jesteś cały?
Rety! Nemo!
- Jesteś cały? - Nie teraz, proszę.
- O nie. - Jest dobrze.
Tak mi przykro, Nemo!
O rety!
- Nemo, w porządku? - Nie teraz.
- Nabroiłaś wystarczająco. - Naprawdę?
Ale mogę to naprawić.
Pójdę po pomoc.
Możesz po prostu tam zaczekać.
Idź i zapomnij. Jesteś w tym najlepsza.
Racja.
Nie wiem, czemu sądziłam, że zdołam to zrobić.
Odnaleźć rodzinę. Nie dam rady. Przepraszam.
- Naprawię to. - Jest dobrze.
Pójdę po pomoc, dobrze?
Dobra? Mogę...
Będzie dobrze, Nemo.
Halo?
Ktokolwiek?
Jestem Sigourney Weaver.
Cześć, Sigourney. Potrzebuję pomocy.
- Dołączysz do nas? - Wspaniale!
Eksplorujących cuda Pacyfiku.
Życie kryjące się w jego toni.
Gdzie jesteś?
- Dory, tu jesteś. - Znalazłam kogoś do pomocy.
Sigourney Weaver powie nam, gdzie jesteśmy.
Uważaj!
Zero poszanowania dla życia morskiego.
- Marlin! Nemo! - Dory!
Nie znów!
Weźmy ją do środka i zobaczmy, co z nią będzie.
Nie martw się, Dory!
Spokojnie! Odnajdziemy cię!
Witaj w Instytucie Życia Morskiego.
Wierzymy tu w ratunek, rehabilitację i wypuszczenie.
Marlin? Nemo?
Możecie mi pomóc?
Ja tobie?
Co się dzieje?
- Pomocy! - To by było na tyle.
Dobra, skończ.
Jesteś naukowcem. Rozmawialiśmy o tym.
Daj spokój! To śmieszne!
Dobrze.
Po prostu się kontroluj.
Wszystko w porządku.
Ej!
- Przynęta! - Wspaniale!
- Cześć, jestem Dory i... - Hank.
- Jak chora jesteś? - Chora?
Po co inaczej daliby cię do kwarantanny?
Nie! Jak dużo czasu mi zostało?
- Muszę odnaleźć rodzinę. - Tylko nie histeryzuj!
Niedobrze.
Co się stało?
- Co to? - Zła wieść.
Znacznik ryb, które zostaną stąd zabrane.
Transportują je do jednego miejsca.
Akwarium w Cleveland.
Tutejsze ryby wracają do oceanu.
Te z Cleveland zostają tam na zawsze.
Nie mogę znaleźć się w Cleveland!
Muszę dotrzeć do klejnotu kalifornijskiego Morro Bay.
Innymi słowy Instytutu Życia Morskiego.
Klejnot kalifornijskiego Morro Bay.
- Jesteś tutaj. - To znaczy, że jestem stąd?
Są tu moi rodzice. Muszę do nich dotrzeć.
- Z której wystawy jesteś? - Jestem z wystawy?
Której? Muszę się do niej dostać.
Trudne pytanie, chyba że...
Nie wypaliłoby. Zbyt szurnięte.
To znaczy? Powiedz. Szurnięte może być.
Widzę.
Jedna rzecz może ci pomóc.
- Jeśli tylko... - Świetny pomysł!
Zabierzesz mnie do nich. Czemu na to nie wpadłam?
Nie. Zabiorę tylko twój znacznik.
Zajmę tak twoje miejsce w transporcie.
Będziesz mogła wrócić i odnaleźć rodzinę.
Tylko daj mi swój znacznik.
Jaki znacznik? Mam jakiś na płetwie.
Jak mogłaś o tym zapomnieć?
Przykro mi.
Miewam zaniki pamięci krótkotrwałej.
Nie pamiętasz naszej rozmowy?
Nie. O czym była?
Miałaś dać mi swój znacznik.
Nieco go lubię. Po co ci on?
Abym mógł się dostać...
- do Cleveland. - Cleveland.
Słyszę dobre rzeczy o Cleveland. Po co tam się kierujesz?
Bo jeśli tu zostanę, wrzucą mnie do oceanu.
A tamto miejsce to złe wspomnienia!
Chcę żyć samotnie w szklanym pudle.
Nic więcej.
Daj mi swój znacznik!
Nie dotykaj go!
Nie pracuję tu.
Nie mam mapy tego miejsca.
Mapa! Dobry pomysł.
Zabierz mnie do mapy.
I zobaczę, gdzie są moi rodzice.
Dobra.
Jeśli zabiorę cię do rodziny, dasz mi...
Nie mam wiele.
Może być ten znacznik?
Wspaniały pomysł.
Jesteś pewien, że to powiedziałem?
"Idź i zapomnij. Jesteś w tym najlepsza."
- Tak. - Powiedziałem to?
Owszem.
Dory wypłynęła na powierzchnię i ktoś ją zabrał.
Nie chcę już słyszeć tej historii.
Pytałem o jedno.
Bo jeśli tak powiedziałem, a pewien nie jestem,
to był to nawet komplement. Poprosiłem ją o zaczekanie!
I dopowiedziałem: "Jesteś w tym najlepsza".
To moja wina!
Została dokądś zabrana.
Może do restauracji?
Wy dwaj! Stulić dzioby!
Próbujemy spać. Przerwaliście mój ulubiony sen.
Ten o spaniu na tej skale?
- No. - Fajny jest.
- Właśnie. - Jeden z moich ulubionych.
- Dzień dobry! - Synu!
- Próbujemy... - To lwy morskie!
To naturalne drapieżniki. W każdym momencie mogą zaatakować.
- Nie wyglądają groźnie. - Chcą, byś tak myślal.
Idź za mnie i daj mi mówić.
Wybaczcie!
Martwimy się o przyjaciółkę. To restauracja?
Kolego, to nie restauracja.
- Wasza przyjaciółka jest cała. - Na pewno?
To szpital dla ryb, jak mawia Sigourney Weaver.
Ryby są tam ratowane, rehabilitowane i wypuszczane.
Wypuszczą ją w mgnieniu oka. Wiemy, o czym mowa.
- Pasożyt nosowy. - Anemia.
Opatrzeni i wypuszczeni.
Całe szczęście!
Nie ma się co martwić.
Gerald!
Spadaj!
Nic się nie martwcie.
To Instytut Zdrowia Morskiego. Klejnot kalifornijskiego Morro Bay.
Miała rację.
Najwyraźniej nie tylko zapomina.
Wielkie dzięki, Nemo.
Jak więc się tam dostaniemy?
Chcesz się tam dostać, kolego?
Bardzo! Nasza przyjaciółka jest tam osamotniona.
Boi się i nie wie, co robić.
- Znamy sposób. - Tak?
Co oni robią?
Brzmi źle.
- Już? - Cicho sza!
Cieszę się, że cię odnalazłam.
To nasza dola.
Po raz milionowy! To nie dola.
Już mówiłam o doli?
Wybacz. Po prostu jestem nerwowa,
bo spotkam rodziców.
Nie wiem, jak długo ich nie widziałam.
Widzisz. Miewam
- zaniki pamięci krótkotrwałej. - Zaniki pamięci krótkotrwałej.
Nic nie mów. Nie lubię rozmawiać.
Nie lubię gawęd, pytań ani...
"Jak się masz?", "Dobrze".
"A ty?", "Ja też".
Dobre sobie. Nikomu nie jest dobrze!
Dobrze. A Ty?
Spójrz, Hank. Mapa.
Plan jest, że ją odczytasz.
I ustalisz, gdzie są twoi rodzice.
A mnie będą wieźć do Cleveland.
- Jasne? - Jasne.
A ta pierwsza część?
Co? Ośmiornica znów uciekła.
Patrz na te wystawy!
Jak można to zwiedzić w jeden dzień?
- Wybierz jedno. - Dobrze.
To niech się rozglądają.
Mamy dzisiaj wypuścić ją do oceanu.
Oczywiście, że nie widziałem.
Gdybym szukał...
Jesteś!
- Szybko! - Dobra.
Zaczyna się na "S".
Strefa dzieciaków.
Byle nie. Dzieciaki łapią rzeczy.
A ja dla ciebie nie będę już ryzykował macką.
Straciłeś mackę?
To jesteś siedmiornicą!
Pamięć szwankuje, ale liczyć umiem.
- Szybko! - Dobra.
Podróż w głebiny.
Muszelki!
- Tato, muszelka dla ciebie. - Wspaniale, Dory.
- Znalazłaś kolejną. - Tak?
Tak. Robisz się w tym coraz lepsza.
Muszelki.
- Ja tu mieszkam. - Owszem.
Lubię muszelki.
Prawda, kochanie.
Znajdziesz mi kolejną?
Purpurowe to moje ulubione.
Tak, mamusiu.
Purpurowa muszelka.
W moim domu była purpurowa muszelka.
Połowa wystaw takie zawiera.
Nie rozumiesz.
Pamiętam, że purpurowe były jej ulubionymi.
Uroczo się chichotała, a tata był bardzo zabawny.
Przez te wspomnienia teraz wpadniemy.
Nadal myślisz o doli?
- Muszę odnaleźć swoich staruszków. - Cicho!
Baza, tu Carol.
Chyba odnalazłam zaginioną ośmiornicę.
- Patrz, co narobiłaś. - Wybacz.
Gorzej być nie mogło.
Do-la?
- Chodź. - Hank.
- Nie gadaj. Kryj się. - Mam przeczucie.
- Powinniśmy wejść do wiaderka. - Nie.
Napisane jest "Dola".
- Nie! - Musimy tam wejść.
Ja tam nie wchodzę.
- A ja tak. - Nie wchodź tam!
Bywaj!
Szukam swojej rodziny.
Granie trupów to dobry pomysł!
Wybaczcie. Muszę mrugnąć.
Jak możecie mieć oczy tak długo otwarte?
Chłopaki?
Chwilka!
Nasz następny gość jest tu od długiego czasu.
To rekin wielorybi. Nazywa się Dola.
Serio?
Zauważycie, że jest bardzo krótkowzroczna.
Ma też problemy z poruszaniem się po okolicy.
Nadchodzi.
Jesteś rybą?
Czekaj. Co?
Dzień dobry. Możesz mi pomóc?
Dobra. Pójdę z tobą.
- Przepraszam? - Kto mówi?
Mówi ta niebieska plamka?
Pomożesz mi? Zgubiłam się rodzinie.
- Zgubiłaś się rodzinie? - To długa historia.
I większości nie pamiętam.
To bardzo smutne, biedna rybko.
Wybacz. Nie najlepiej pływam. Mało widzę.
Myślę, że pływasz pięknie.
Nigdy nie widziałam tak pływającej ryby.
Dziękujęę!
Niee ma za co!
Powtórz!
Niee ma za co!
- Dory? - Tak.
- Dory. - Tak.
- Przyjaźniłyśmy się. - Nie.
- Dory, to ja, Dola. - Znasz mnie?
Pewnie! Za młodu rozmawiałyśmy przez rury.
- Byłyśmy przyjaciółkami od rury. - Byłyśmy?
Jesteś taka piękna.
- Wiesz więc, skąd jestem? - Tak.
Wystawa "Otwarty ocean".
Stamtąd?
To tam będą moi rodzice.
Musimy iść. Możesz mnie tam zabrać?
Wielorybowi będzie nieco ciężko się poruszać.
Możecie się tam uciszyć?
- Głowa mnie boli. - Kto to?
Mój sąsiad, Bailey.
Sprowadzili go z raną głowy.
Wiem, że o mnie mówisz.
Myśli, że nie może używać echolokacji.
- ale słyszałam rozmowy lekarzy. - Jestem tutaj.
Wszystko z nim w porządku.
Słyszę wszystko, co o mnie mówisz.
Czym jest echolokacja?
Głowa Baileya ma zawołać, a echo pomóc mu
w znalezieniu odległej rzeczy.
Najwyraźniej ciągle się kuruje.
Teraz wiem, że o mnie mówicie.
Naprawdę nie mogę echolokować.
Znów się zaczyna!
Bardzo mocno uderzyłem się w głowę.
- Widzisz, jak spuchła? - Ma taka być!
- Jesteś białuchą! - Echolokacja.
Jak najsilniejsze okulary świata.
- Co? - Czym są okulary?
Robisz tak i widzisz rzeczy.
Skąd to wiem?
Ciekawe.
- Jesteś! - Hank.
- Jesteśmy kwita! - Hank.
Zabrałem cię do mapy, a teraz oddaj mi znacznik.
Czekaj! Nie!
Wiem, że moi rodzice są w
jak to się nazywało... w zamulonym oceanie.
- Otwartym oceanie - Otwartym oceanie.
Wiem, gdzie to jest!
To wystawa obok "Mam to gdzieś".
Spokojnie.
Jeśli chcesz się tam dostać,
płyń rurami.
- Rurami. Jasne. - Płynąć rurami?
Dwa razy w lewo, prosto i trafisz.
Sporo kierunków.
Spamiętasz to, Hank?
- Tak. - Świetnie. Płyniemy!
Nie płynę z tobą. Nie zmieszczę się.
Musisz płynąć sama.
Widzisz. Mam problemy z kierunkami.
Trudno. Umowa to umowa.
Chcesz odnaleźć rodziców, to tak właśnie możesz.
- Daj mi swój znacznik. - Ale Hank.
Nie mogę płynąć sama. Zapomnę dokąd się kieruje.
Nie mój problem. Znacznik.
Nie mogę tamtędy płynąć.
Wybacz, ale nie ma innego sposobu.
Nie ma innego sposobu.
Tylko nie panikuj.
Jest dobrze. Nie wszystko w życiu
jest łatwe, prawda, Charlie?
Twoja mama ma rację.
Kiedy coś jest za trudne, powinnaś się poddać.
- Charlie! - To żart!
- Tylko żartowałem. - Dobrze.
Żarcik. Uwaga!
- Kawalarz na stanowisku. - Żart. Rozumiem.
Widzisz, kochanie, zawsze jest inny sposób.
Dziękuję, tatusiu.
Mój tata powiedział, że zawsze jest inny sposób.
Co? Nie ma innego.
Otwarty ocean...
To chyba tamten budynek.
Tamten krąglutki.
- Jak głowa Baileya. - Chwila! Co?
Zawsze inny sposób...
Mam!
Wiem, jak możemy dostać się do rozwartego oceanu.
- Otwartego oceanu. - Właśnie.
Wiecie, że nie mogę tam płynąć?
Nie rozumiem, jak to nas zaprowadzi do środka.
- Co ty wyprawiasz? - Przywołujemy ją, naturalnie!
Kogo?
Chłopaki, poznajcie Becky.
Polecimy? Nie!
Podziękujcie jej od nas.
Zrobiliście bardzo wiele,
ale czy nie można wpłynąć do środka?
To nasza mocna strona.
Wasza przyjaciółka będzie w kwarantannie.
Zabierają tam chore ryby.
A jedynym sposobem, by się tam dostać, jest Becky.
Cześć, Becky!
Zwijmy ją Pecky.
Chyba cię lubi, tato.
Becky, kochana.
Te dwie miłe rybki muszą dostać się do kwarantanny.
Masz dzisiaj wolne, Rebecca, złotko?
Becky, współgrałoby to z twoim kalendarzem?
Nie rozumie, co mówię.
Musisz tylko się na niej odcisnąć.
Muszę co?
Odcisnąć się.
Spójrz jej w okoy i powiedz "Uru!".
Zsynchronizuje się z tobą.
- Spójrz jej w oko. - Dalej!
Nemo.
Chyba musimy obmyślić inny plan.
Związany z pozostaniem w wodzie.
Bo ten ptak...
- To żaden ptak! - Dobrze, tato.
A w międyczasie Dory o nas zapomni.
Jak powiedziałeś, jest w tym najlepsza.
Dobra.
Spojrzeć w oko.
- Które? - Obojętnie.
Becky.
Uru, Becky.
Wspaniale.
Jak ona nas tam weźmie?
Prawie zapomniałem.
Gerald.
Daj nam swoje wiaderko.
Pozwolimy ci siedzieć na skale.
Obiecujemy.
No chodź.
Dalej.
- Dobrze. - Uważaj na nos.
Wielkie dzięki.
To twój czas na tej skale.
Wygodna, nie?
- Czas minął. - Czas minął.
- Złaź. - Spadaj, Gerald!
To wariactwo.
Czemu ciągle ulegam głupocie?
Powodzenia!
Kiedy ci powiem...
Wiem, wiem. Dam ci znać dużym plaskiem.
Na mój znak.
Jeszcze nie.
- Teraz? - Czekamy na sygnał Doli.
Nie wiem, po co to robisz.
To znaczy?
Sporo problemów, by tylko odnaleźć jakieś ryby.
Gdybym ja tak miał z pamięcią
wypłynąłbym w toń i o wszystkim zapomniał.
Ja tak nie chcę. Chcę do rodziny.
Ja nie. Nie chce się o nikogo martwić.
Masz szczęście, bo nie masz wspomnień.
Żadnych problemów.
Żadnych wspomnień, żadnych problemów.
Jeszcze nie.
Nie musisz mówić, że jeszcze nie.
-Jeszcze... - Powiedz, gdy będzie czas.
Płyniemy! Stop!
Płyniemy! Stop! Poważnie?
Na trzy.
- Nie odliczaj. Powiedz "teraz"! - Teraz!
Teraz!
Patrzcie!
- Sygnał! - Jazda!
Pamiętaj.
Dola powiedziała, by podążać za znakami.
Ja guzik widzę, więc ty musisz ich wypatrywać.
Jasne! Podążać za znakami.
Będę powtarzać.
Podążać za znakami.
W prawo.
Podążać za znakami.
W lewo.
Z dala od ludzi, zwłaszcza dzieci.
- Nie chcę być dotykany. - Cicho!
Biedactwo.
Już ci to dam.
Dokąd idziemy?
Przepraszam.
Uru, Becky!
Zrzuć nas gdziekolwiek.
Zaczekaj, tato.
Ona chyba szuka miejsca na lądowanie.
Jest zmieszana.
Nawet nie wie, na co patrzeć.
Czekaj!
Co ty robisz? Uru!
Uru ru ru!
Dokądś się wybiera, ale dokąd?
Którędy? Widzisz znaki?
Rozglądam się.
Coś, co zaprowadzi mnie do rodziny.
Rodziny! Najsilniejsze okulary świata!.
Skąd ja to wiem?
Kolejne wspomnienie. Hank, tędy.
W lewo.
Otwarty ocean.
Becky! Uru, uru!
Nie słyszy, tato.
Dobra. Nowy plan!
Musimy się zbliżyć, by nas słyszała.
Nie powinniśmy chyba ruszać wiaderka.
Beze mnie Becky jest stracona.
- Zaufaj jej. - Zaufać?
Aby całkowicie o nas zapomniała?
- Ja jej ufam - Ufasz Becky.
Becky je kubek.
Becky. Uru!
Sklep z pamiątkami.
Przynajmniej wydostaliśmy się z wiaderka.
Znaleźliśmy kwarantannę.
Rozpoczyna się oglądanie małych wydr.
Dzięki, Sigourney Weaver.
Kto chce się pouczyć o wydrach?
Szukamy najsilniejszych okularów świata.
Wydry!
Wielkie tulenie!
Wchodzę w to!
Jesteśmy w pobliżu otwartego oceanu?
Tak mi się wydaje. Nie wiem.
- Ale widziałam drugi znak. - Jaki drugi znak?
Najsilniejsze okulary świata.
Co to znaczy?
- Dlaczego miałabyś się nim kierować? - Bo sobie go przypomniałam.
Nie taki był plan.
Dobra. Koniec.
- Zmarnowałaś mój czas. - Zaczekaj.
Transport wyjeżdża o świcie, a ja nie chcę go przegapić.
- Daj mi swój znacznik. - Zaczekaj.
- Pamiętam ten znak. - No i?
Pamiętam coraz więcej, jakby pamięć mi się poprawiała.
- Chyba powinniśmy... - Twoja pamięć nie działa!
Niczego nie pamiętasz!
Najpewniej tak właśnie straciłaś rodzinę.
Trochę ciszej.
- Po prostu daj mi znacznik. - Wiesz co?
Jak na kolesia z trzema sercami nie jesteś miły.
Trzema sercami? Co ty mówisz?
- Nie mam tylu serc. - Masz.
- Nie. - Tak.
- Nie mów tak. - Ciekawostka!
Ośmiornica ma trzy serca.
- Dwa pompują krew do skrzeli. - Co?
- A trzecie przez całe ciało. - Czekaj.
Ktoś z trzema sercami nie powinien być taki niemiły.
Mówienie, że straciłabym kogoś, kogo kocham, jest niemiłe.
Nie straciłam ich.
Hank?
Łapy.
Nie Hans. Szukam Hanka.
- Łapy! - Hanka.
- Łapy? - Łapy!
Hank! Hank?
- Moja ręka! - Hank!
Gdzie jesteś, Hank?
Pomożesz mi?
Pomocy, zgubiłam przyjaciela. Franka.
- Wybacz. Nie Franka. - Zajmujesz mi miejsce.
To ośmiornica. Nie. Siedmiornica.
Właśnie. Siedmiornica!
1, 2, 3, 4, 5, 6, sied...miornica.
Chowa się.
Chodź, Hank.
Chodźmy stąd.
- Co robisz? - Hank!
Jaki jest plan?
Zostanę tu na zawsze.
Dobry plan.
Wybacz, Hank.
Nie mogę sobie przypomnieć.
- Ostrożnie, dzióbku. - Uważaj, kochanie.
Uważaj, jak pływasz!
Przepraszam, tato. Nie mogę sobie przypomnieć.
Nie przepraszaj, kochanie.
Wiesz, co musisz robić?
- Po prosty płynąć. - Tak.
Na pewno tego nie zapomnisz
Zaśpiewamy sobie o tym piosenkę.
- Po prostu pływaj. - Po prostu pływaj.
- Płyń. - Płyń.
- Co robimy? Pływamy. - Co robimy? Pływamy.
- Pływaj. - Pływaj.
Po prostu płyń. Po prostu płyń.
Rodzice mnie nauczyli tej piosenki.
Mnie się wydawało, że sama ją wymyśliłam.
- Jaką piosenkę? - Po prostu płyń.
Hank. Musimy po prostu płynąć.
Co? Nidyrydy!
Ruszanie się jest niebezpieczne.
Wiem, że się boisz.
Ale nie możesz się poddać. Za mną!
Po prostu płyń.
Mama napisała dla mnie tę piosenkę.
Ona nas stąd wydostanie.
Śpiewaj, Hank.
Nadchodzę mamusiu, tatusiu.
Stop!
Odwróć się.
Kierujesz się do pokerowej zatoki.
Pokerowa zatoka.
- Pokerowa zatoka? - Atakują!
Co jest?
- Wybacz. - W porządku.
Każdemu się zdarza. Żaden powód do wstydu.
Hank?
Tutaj jesteś.
Wydostałaś nas!
No!
Wydostałam.
Technicznie też nas tam umieściłaś.
Ale inaczej chyba byśmy się tu nie dostali.
Echolokacja.
Odnaleźliśmy najsilniejsze okulary świata.
Ty odnalazłaś.
Witaj na otwartym oceanie.
W domu.
Uru!
Daj spokój, tato! Ona nie wróci.
A może.
Sprawiłeś, że straciła w siebie wiarę.
Nie mówisz o Becky?
Tęsknię za Dory.
Ja też.
Bardzo się o nią martwię.
Ona powinna martwić się o nas.
Na pewno wiedziałaby, co robić, gdyby tu była.
- Jak ona to robi? - Chyba sama nie wie
Po prostu to robi.
Będziemy musieli pomyśleć.
Co zrobiłaby Dory?
Właśnie! Co by zrobiła?
Pojęłaby sytuację.
Dokonała jej oceny, a następnie analizy opcji.
Marlin by to zrobił, tato.
Właśnie ja bym to zrobił. Ona by się nawet nie zastanowiła.
Popatrzyłaby na to, co przed oczami.
To było super!
Dory by tak zrobiła.
Trzymaj się, Nemo.
Działą!
Łap powietrze!
- Jesteś cały? - Tak.
- Co Dory zrobiłaby teraz? - Jaka Dory?
Cieszymy się, że cię spotkaliśmy.
Wy? To ja się cieszę!
Od lat z nikim nie rozmawiałem.
Niestety nie możemy tu zabawić, musimy odejść.
Dlaczego?
Dopiero co tu wpadliście. Zostańcie na moment.
Opowiedzcie o sobie.
Chciałbym, ale muszę z synem dostać się do kwarantanny, bo...
- Syn to wspaniała sprawa. - Zgadzam się.
Ja oczywiście nie mam rodziny.
- Randkowałem z miłą przegrzebicą. - Fascynujące.
Mają oczy, a ona szukała czegoś innego.
Żartuję, ale nie o oczach.
Mogą zajrzeć w duszę i złamać serce.
Shelley! Dlaczego?
Co zrobiłaby Dory?
Zapraszamy na eksplorację tajemniczego otwartego oceanu.
Dobra. Za mną.
- Jesteś w kubku. - To za tobą.
Czekaj.
Ośmiornica ma trzy serca. To ciekawostka.
Jesteśmy na miejscu.
Naprawdę!
Na to wygląda.
- Muszę teraz złapać transport. - Czekaj.
Mam coś dla ciebie.
- Znacznik. - A właśnie.
Chyba cię zapamiętam.
Zapomnisz o mnie, nim ci serce zabije.
Trzykrotnie.
Mnie zaś trudno będzie cię zapomnieć.
Tam są moi rodzice.
W porządku?
Gotowa.
No.
Tak sądzę.
Gdzie oni są?
Dobra.
Przepraszam!
Widział ktoś mamę i tatę beze mnie?
Przepraszam. Widział ktoś parę?
Starzy jak wy, ale nie do końca, ale nawet starsi.
Dobra. Pa!
Znasz kogoś, kto zgubił dziecko?
Dawno temu? Mnie zgubiono.
Nie wiem, jak dawno. Spieszysz się.
Uważaj, jak pływasz.
Przepraszam.
Naszym celem jest powrót każdego wyleczonego zwierzęcia
do miejsca, z którego pochodzi.
Muszelki.
O proszę!
- Jeśli więc się zgubisz. - Podążaj za muszelkami.
Kocham muszelki!
Podążać za muszelkami.
- Ja tu mieszkam! - Dokładnie.
Mój dom!
Mamo! Tato!
Policz do dziesięciu.
Niee ma za co!
- Do kogo mówisz, kochanie? - Do mojej przyjaciółki od rury, Doli.
Mamo. Tato?
Mamusia uwielbia purpurowe muszelki.
Mamusiu?
- Co z nią będzie? - Nie martw się.
Nie płacz, mamusiu.
Myślisz, że poradzi sobie sama?
Będzie dobrze, kochanie.
Mamusia uwielbia purpurowe muszelki.
- Dory! - Dory?
Mamusiu?
Mamusiu! Tatusiu!
Moi rodzice.
Straciłam ich.
Z własnej winy.
Gdzie twój znacznik?
Nie masz znacznika.
Dlatego nie jesteś w kwarantannie?
- Kwarantannie? - Tak.
Zabrali tam niebieskie blaszecznice.
- Prawda, Bill? - No.
Dostaną własną wystawę w Cleveland.
O świcie wyruszą ciężarówką.
- Będą mieli fajnie. - Co?
Nie! Moi rodzice są z powrotem w kwarantannie?
Zmierzają do Cleveland, a ja dopiero się tu dostałam.
Muszę się do nich dostać. Nie wiedzą, że tu jestem.
Nie martw się. Łatwo się tam dostać.
Wystarczy płynąć rurami.
- Ale nie mogę! - Czemu?
Bo zapomnę, dokąd płynę.
Nie mogę być gdzieś, gdzie nikt mi nie pomoże.
Chyba tutaj ugrzęzłaś.
Nie pomagasz, Bill.
Płyń, jeśli chcesz. Nic ci się nie stanie.
Rety!
Powiecie mi, jak płynąć?
Dwa razy w lewo i raz w prawo.
Proste.
Dobrze.
Dwa razy w lewo i raz w prawo.
Dam radę!
Nie zapomnij.
Dwa razy w lewo i raz w prawo.
Dwa razy w lewo i prawo?
Lewo, prawo.
Płynęłam już w lewo?
Znów to samo!
Chwila!
Któreðy?
Dokąd płynę?
Nie pamiętam. Zgubiłam się.
Za trudne. Wszystko zapominam.
Utknęłam tu na zawsze.
Rury. Przyjaciółki od rur.
- Płyń, płyń, płyń! - No nie wiem.
Zaufaj. Dzięki mnie w nic nie walniesz.
Ściana.
Bez sensu. Nigdy się nie nauczę.
Lepiej, byś się nauczyła. Jeśli tu nie dasz rady,
tym bardziej nie zdołasz w oceanie.
Teraz się skup!
Ściana.
Dolaa!
Doryy? Haloo?
Utknęłam w rurach, a rodzice wyjeżdżająą.
Czekaj!
- Bailey, musisz użyć echolokacji. - Wiesz, że nie działa.
Zrób to, o czym mówiła Dory.
- Chyba nie zdołam. - Nie wymiękaj!
No dalej. Co właśnie mi powiedziałeś?
Skup się.
Czuję się głupi.
- Bailey. - Przepraszam
- Halo! - Tutaj!
Jesteśmyy!
Co jest?
Coś wykrywam.
O proszę!
Tak!
Widzę kwarantannę!
Niesamowite!
Widzę wszystko. Ciebie też.
On cię widzi.
Moje życie to tęcza. Widzisz mnie?
Chwila.
- To tak nie działa. - Bailey!
Dobra. Niech Dory płynie w lewo.
- Masz płynąć w leewo. - Leewo?
- Prosto. - Proosto.
Prosto.
- W prawo. - Praawo.
Praawda?
Kręci mi się w głowie.
- Czekaj. - Co?
Wykrywam coś innego. Chwila.
Na brodę Neptuna!
- Nie jest tam sama. - Co się dzieje?
- Coś się do niej zbliża. - O nie!
Płyyń!
- W drugą stroonę. - Co? Dokąąd?
- Co? Dokąd? - W prawo.
Praawo.
Moje prawo.
Płynie wprost na to coś.
Odwróć się!
Dobrze! Płyniesz na nas!
Mam płynąć w prawo?
Nie! Nie mogę na to patrzeć.
- O rety! - Dory, żyjesz!
- To ją pochłania. - Dory.
Pożera ją.
Jest dobrze.
Odnaleźliście mnie! Jak to się stało?
Była taka zwariowana małża. Nie przestawała paplać.
Powoli się oddaliliśmy i wskoczyliśmy do rur.
No i zaczęliśmy się rozglądać.
Przepraaszam.
Co to było?
Zajmę się tym!
Jest doobrze. Za co przepraaszasz?
- Doobrze? - Tak!
Odnalazłam Marlina i Nemoo.
Słyszałeś, tato? Dory mówi po wielorybiemu.
Słyszałem.
Sprowadza to bardzo złe wspomnienia.
Wynośmy się stąd. Może tędy.
Za mną. Czas wrócić do domu.
Czekajcie! Moi rodzice są tutaj.
- Tak? - Odnalazłaś ich?
Niezupełnie.
Nie. To znaczy jeszcze nie.
Ale wiem, gdzie są.
Tylko nie wiem, jak się tam dostać.
Ale wiem... Ktoś nam pomoże.
Do kwarantanny.
Spotkałam taką siedmiornicę. Wredna, ale potajemnie miła.
Pomogła mi się tu dostać.
Na wystawę.
Dory?
Myślicie, że rodzice będą chcieli mnie widzieć?
A dlaczego nie?
Bo...
Zgubiłam się im.
Dory.
Twoi rodzice oszaleją z radości.
Tęsknią za całą tobą.
- Tak? - Dory.
- Wiesz, jak cię znaleźliśmy? - Jakaś małża albo...
- Nie. - Ostryga.
- Mięczak. - Nie.
- To nie wiem. - Żadna małża.
Było trudno,
dopóki Nemo nie zapytał, co zrobiłaby Dory.
Co to za pytanie?
Odkąd cię spotkałem,
pokazywałaś mi, jak robić rzeczy, o których nie śniłem.
Zwariowane.
Wyrolowywanie rekinów i podskakiwanie na meduzach.
I szukanie mojego syna.
Ty to urzeczywistniałaś.
Naprawdę? Nie wiedziałam, że tak sądzisz.
Chyba że zapomniałam.
Nie zapomniałaś.
Nigdy ci nie powiedziałem.
Przepraszam.
Dzięki temu, kim jesteś,
lada chwila odnajdziesz rodziców.
Kiedy tego dokonasz,
znajdziesz się
w domu.
Tato?
Musimy się pożegnać z Dory?
Owszem, Nemo.
Ile pozostało nam do załadunku?
Ostatni rząd.
Im prędzej skończymy, tym szybciej będą w Cleveland.
- Uwaga na zakręt! - Na co?
Za późno!
Chyba się zbliżamy.
- Cześć! - Cześć!
- To kwarantanna? - Tak.
Moi rodzice tu są!
Super!
Dokąd idziemy? Ej! Nie!
Dlaczego jedziemy do drzwi?
Wszystkim nam się poprawiło!
- Super! - Czuję się fantastycznie!
Koleś!
Moja rodzina.
Dalej!
- Przepraszam! - Zaczekaj!
Nadchodzę, mamusiu!
Nadchodzę, tatusiu!
Już prawie.
Jestem w tym coraz lepszy!
Słyszałem kroki.
- Hank! - Cicho!
Hank, musimy wejść do tamtego zbiornika.
Czemu?
Jej rodzice tam są.
Masz 3 minuty na wsadzeni wszystkich do tego kubka.
Potem wskakuję na ciężarówkę.
- Czaisz? - Czaję.
Chwila prawdy.
Mamo? Tato?
Cześć! Jestem Dory.
Dory?
Mama? Tata?
Powinna ich wziąć i uciekamy.
- Tato - Co?
Żartuję. To ważny moment.
Mamo? Tato?
Gdzie moi rodzice?
Dory?
Jesteś dziewczyną Jenny i Charliego?
Owszem.
Gdzie są?
Po twoim zniknięciu myśleli...
Pewnie, że utknęłaś tutaj.
Chodź.
A więc tu przybyli.
- po ciebie. - Są tutaj!
Gdzie są?
- To było lata temu. - Co?
Już nie wrócili.
Nie.
Ryby, które nie wracają z kwarantanny...
Co?
Odchodzą.
Nie żyją?
- Chcieli cię odnaleźć. - Na pewno nie żyją?
Będzie dobrze.
Tak bardzo cię kochali.
Uwaga, ci, którzy nie kierujecie się do Cleveland.
- W porządku? - Jesteś tam?
- Spóźniłam się. - Nie.
Nie mam rodziny.
To nieprawda.
Szybko!
Zostałam sama.
Gdzie inni?
Twoi pomarańczowi przyjaciele jadą do Cleveland.
Dobra. Odnalazłam ośmiornicę.
Dokąd ona polazła?
Mamusiu? Tatusiu?
Nie.
Pomocy!
Możesz mi pomóc?
Straciłam ich.
- Ja ich... - Kogo straciłaś?
Wybacz, złotko.
Nie pomogę ci, jeśli sobie nie przypomnisz.
Pomożesz mi?
- Straciłam ich. - To znaczy kogo?
Moją. Moich. Ich.
Pomocy.
Proszę!
Straciłam wszystkich.
Nic nie mogę zrobić.
Nie mogę zapomnieć. O czym zapominałam?
Coś.
Coś ważnego.
Co to było?
Ucieka ode mnie.
Bo umiem jedynie zapominać.
Tylko zapominam.
Jestem w tym najlepsza.
Co ja robię?
Co zrobiłaby Dory?
Rozejrzałabym się.
Jest tam tylko woda.
Sporo wodorostów.
Wszystkie wyglądają podobnie.
Ale tam jest skała.
A tutaj piasek.
Lubię piasek. Jest mięciutki.
To donikąd nie prowadzi.
Nic tu nie ma.
Tylko wodorosty.
I kilka muszelek.
Tędy.
Lubię muszelki.
Cześć! Jestem...
Dory!
No popatrz!
Kochanie!
- No popatrz - Odnalazłaś nas.
- Już nigdy cię nie puszczę! - Moja dziewczynka tu jest!
- To wy. - Tak.
- Naprawdę. - Oczywiście.
Naprawde tu jesteś, mamo.
Owszem.
- I ty, tato. - Przy tobie, dzióbku.
Bardzo was przepraszam.
- Kochanie. - Co?
Nie, kochanie.
Wiem, że mam problem.
Cały czas starałam się to wyleczyć.
Nie idzie. Ja zaś próbuję dalej.
Myśli uciekają mi z głowy. Pomysły się zmieniają.
Przepraszam, że was zapomniałam.
Dory, ani się waż za to przepraszać.
Spójrz, czego dokonałaś.
Czego?
- Odnalazłaś nas! - Właśnie!
Jak myślisz, dlaczego od tak dawna tu jesteśmy?
Wierzyliśmy bowiem, że pewnego dnia
- nas odnajdziesz. - Dokładnie!
Myślałam, że odeszliście.
Udaliśmy się do kwarantanny, by cię szukać.
Ale ciebie tam nie było.
Wiedzieliśmy też, że porwało cię rurami.
Właśnie.
Popłynęliśmy więc podobnie.
Zostaliśmy tutaj.
Bo myśleliśmy, że możesz wrócić.
Codziennie rozkładamy muszelki.
Odnalazłaś nas.
Wiesz, dlaczego nas odnalazłaś?
Bo sobie przypomniałaś.
Własnym, niesamowitym sposobem Dory.
Racja.
- Samodzielnie. - Naprawdę?
Byłaś sama przez te wszystkie lata?
Moja biedna dziewczynka!
Nie byłam sama.
Marlin i Nemo!
Widzieliście, dokąd popłynęła Dory?
Nie.
Tyle oczu, a guzik widzą.
Wybacz. Możesz nam pomóc?
- Szukamy... - Ja? Pomóc wam?
Tato, patrz!
Całe szczęście!
Wiedziałem, że da sobie radę. Co?
Gdzie Dory? Jest z tobą?
Przykro mi.
Starałem się ją trzymać, ale nie zdołałem.
- Zgubiłem ją. - Co?
Jedziemy!
Nie!
Wtedy połknął nas wieloryb, mimo że znam wielorybi.
- Wieloryb - Dobrze, że tego nie widziałem.
Marlin nie wierzy, że znam ich język.
Ale mimo to mi ufa.
Już lubię tego Marlina.
Potem jakoś odnaleźliśmy Nemo.
Albo on odnalazł mnie. Nie pamiętam.
Nemo jest słodziakiem.
Nie poddaje się, jeśli o mnie chodzi.
Co zrobiłaby Dory?
- Tędy. - Będziemy musieli podziękować...
Znam to miejsce.
Dzień dobry.
Jestem Sigourney Weaver.
Instytut Życia Morskiego.
- Urodziłaś się tam. - Tam są twoi przyjaciele?
Tak. Utknęli w... czymś.
Dokądś zmierzali.
Są w ciężarówce!
Mogę ich już nie zobaczyć!
Nie!
Co zrobiłaby Dory?
Wiem, że są twoimi przyjaciółmi, ale ciężarówka to grubsza sprawa.
- Mama ma rację, Dory. - Proszę!
Tęsknię za nimi!
Bardzo tęsknię!
Już to mówiłam.
Mamo!
Marlin i Nemo to więcej niż dobrzy przyjaciele.
To rodzina.
A ja muszę ich uratować.
Kiedy mnie odnaleźli, było to jak przeznaczenie.
Wiecie, o czym mówię?
Jakiś synonim przeznaczenia?
Dola!
- Dory? - Dolaa!
- Dobry, Dolaa! - Cii!
Mówi Dory. Coś jest nie tak.
Namierzyłem! Jest na zewnątrz instytutu.
Dola!
- Musimy skoczyć. - Skoczyć?
Nie ma czasu na dyskusję.
- Dolaa! - Dory!
Ciężarówka z twoimi przyjaciółmi odjeżdża.
- Bardzo źle! - Nie!
- Co robimy? - Dolaa!
No!
- Jesteśmy. - Tak.
- Raz. - Tak.
- Dwa. - Nie zdołam!
Nidyrydy!
Dola!
Mam najsilniejsze okulary świata.
Masz najsilniejsze okulary świata.
- Będę twoimi oczami. - Będziesz moimi oczami.
- A ściany? - W oceanie nie ma ścian.
Żadnych?
To twoja dola, Dola.
- Dlaczego nic nie mówiłeś? - Co?
Stop! Tam jest ściana!
Ściana!
Mamo, tato!
To moja przyjaciółka od rur, Dola. Przywitajcie się.
Te niebieskie plamki to twoi rodzice?
Wyglądają tak jak ty.
Dzień dobry, jestem Bailey, Państwo Dory.
- Mów mi Jenny. - A mnie Charlie!
Dobra. Czas na nas. Musimy zatrzymać ciężarówkę.
Jaką?
Bailey, raport!
Mój piękny dar!
Namierzona!
Wjeżdża na autostradę, kierując się na południe.
Zatrzymajmy ją.
- Muszę to zobaczyć. - Ja też.
To będzie dobre.
Co?! Gerard!
- Odbiło ci? - Nie przyzwyczajaj się.
Cwaniaczek!
Zapomniałam o wszystkim. Przypomnisz mi?
Tak jest, pani.
Twoi przyjaciele są ciągle w ciężarówce.
Kierują się na północ, ku mostowi.
Zgraja uroczych wydr!
Chcę jedną.
Ciężarówka jest tam!
Nie wiem, jak możemy się na nią dostać.
Gdyby tylko można było jakoś wstrzymać ruch.
Ludzie się zatrzymują, by sobie popatrzeć.
Na to, co lubią i co jest urocze.
Na urocze rzeczy!
- Mam! - Co?
Dola, kiedy ciężarówka wjedzie na most,
- wrzucisz mnie na nią. - Dobra.
A wy za mną.
- Reszta niech tu zostanie. - Chwileńkę!
Dory, dzióbku. Nie zostawisz nas po raz drugi.
Mama ma rację. Musisz z nami zostać.
Dory, co się stanie
- jak popłyniesz za daleko - Mamo.
- albo na zbyt długo... - Mamo.
- Jak będziesz zakłopotana. - Mamo.
A to rozprasza twoją uwagę. Co, jeśli...
Znów was stracę?
Tak.
Wiem, że będzie dobrze.
Gdyż wiem, iż nawet jeśli zapomnę,
to was odnajdę.
Nieco w lewo!
Trochę w drugą stronę.
Jest dobrze!
- Nie rób tego! - Bailey!
Dobra! Teraz!
- Czas na twój pomysł. - Dobra. Jaki pomysł?
Dobra!
Co robić? Co zrobiłaby Dory?
Dalej, auta! Widzę auta!
Wydry przed autami!
Auta muszą się zatrzymać. Stop!
Tulimy!
Uwaga!
Są takie słodkie.
Patrzcie!
Co się dzieje, tato?
Nic nie wiem!
Ale chyba wiąże się to
- z Dory! - Dory!
Potrzebuję wody!
Zwariowałaś? Jak się tu dostałaś?
Nie sądziliśmy, że jeszcze cię ujrzymy.
Ja też, ale, do diaska,
nieważne, jak ciężko próbowałam, nie mogłam o was zapomnieć.
Za bardzo tęsknię za resztą rodziny.
- Jesteśmy rodziną? - No.
Wiecie, jak to jest?
Wiem.
Chodźcie!
Wyłazić! To nie wasze ryby!
No ładnie!
Doryy, ruch się wznaawia.
Zajmę się tym.
Becky!
Potrzebujemy twojej pomocy, Becky!
Za mną.
Nie ma tu Dory!
Nie! Zaczekaj!
Musimy wrócić!
Wróć, Becky!
Nie jedz nas!
- Gdzie Dory? - Kim jesteście?
- Jenny? - Marlin?
- Charlie? - Nemo?
- Bardzo wam dziękuję. - Za zajęcie się naszą Dory.
Ona nadal jest w ciężarówce!
Becky! Wróć po Dory!
Uru Dory!
To chyba pożegnanie.
- Nie. - Co znaczy nie?
Nie wracasz do Cleveland.
Wracasz z nami do oceanu.
Dlaczego rujnujesz moje plany?
Mam w życiu jeden cel.
- I jest to... - Nie. Posłuchaj mnie.
Co jest takiego wspaniałego w planach?
Planowałam zgubić się rodzicom? Nie.
Planowałam spotkać Marlina? Nie.
My planowaliśmy się poznać?
- Czekaj! Tak czy nie? - Skończyłaś?
No sądzę.
Najlepsze jest dziełem przypadku.
To jest życie.
To, że jesteś ze mną w oceanie.
Nie bezpieczny w głupim, szklanym pudle.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie skończyłam!
Moja przyjaciółka, Sigourney,
powiedziała mi, że to wszystko można zrobić w 3 krokach.
Ratunek, rehabilitacja i...
- Wypuszczenie! - Wypuszczenie!
Właśnie. To co chciałeś powiedzieć?
Wypuszczenie!
Chciałem powiedzieć dobrze.
Niedobrze.
- O nie! - Dokąd oni jadą?
- Charlie, odjeżdżają. - Co robimy?
Złapcie mnie za płetwę!
Próbuje otworzyć drzwi.
Zamknięte od zewnątrz.
Dalej, Dory. Dasz radę!
Dola!
Ściana!
O nie!
Czekaj!
Bailey, dokąd oni jadą?
Tracę ich.
Dory. To koniec.
Na pewno jest jakiś sposób.
- Tak. - Tak.
Nie można się stąd wydostać.
Zawsze jest jakiś sposób.
Nie ma.
Nie tym razem.
A co z tym?
Na świętego karpia! Jest inny sposób!
Głęboki wdech!
Wypuszczenie!
- Co to? - Nie wiem! Zdejmij to!
- Co? - Co do...
Nara, dwunogi!
Hank, masz siedem macek.
Popróbuj coś!
Dobra!
Stop!
- To coś robi. - Jedziemy!
- Dobra robota, Hank! - Czekaj!
- Ej! - No dalej!
Czekaj!
Nie chcę ci mówić, jak kierować.
Akurat ja nie powinnam.
Ale możesz przyspieszyć?
Zwol...
Oddajcie nam ciężarówkę!
Guzik widzę. Którędy jedziemy?
Cóż.
Wszystkie auta jadą w lewo, więc my też.
Ulica Gilmana. Aleja Ashby.
Ulica Gilman raz jeszcze. I kolejny raz.
Jak długo będziemy jeszcze jechać w lewo?
Jest dobrze.
Musimy wiedzieć, skąd przyjechaliśmy.
Wtedy będziemy wiedzieć, dokąd jechać.
Daj znać, kiedy się dowiesz.
Niestety nie pamiętam.
Znam ich!
Przyjechaliśmy stamtąd! Skręć w prawo!
Dobra!
Już jesteśmy zwolnieni.
Prosto, prosto. W lewo!
Nie! W prawo!
- Nieźle jeździsz, Hank. - Patrz na drogę.
Przepraszam. Rozgałęzienie!
Którędy?
Ocean! Łódź!
Miałam wspaniałe doświadczenia z łodziami, ale...
Którędy?
Łodzie pływają po oceanie.
- W prawo! - Czekaj!
Kończy się nam czas. Dokąd teraz?
Czekaj!
Nie wiem, ale...
Coś przyjdzie i...
Mewy! Jedź za nimi!
Ocean po lewej!
Czekaj!
Coś łapię.
To oni? Wszystko gra?
Radio! Mają przerąbane!
Jest dobrze. Ocean!
- Prosto! - Wreszcie!
To znaczy?
Co mam robić?
Co bym zrobiła?
Poproszę cię o coś szalonego.
Może być szalone!
Dobra, Hank!
Nie mają, jak uciec. To koniec.
Pójdą do rybiego więzienia.
Czekaj.
O nie!
Cofnąć się!
Wolność!
Dory!
Przed wami ostatnia część misji dla życia morskiego.
Ratunek, rehabilitacja, wypuszczenie.
Chodź do taty.
Jestem Sigourney Weaver. Dziękuję za uwagę.
1, 2, 3, 4.
Chwila. Co ja liczę?
Gdzie wszyscy?
Zostawili mnie?
Nie zrobiliby tak.
Na pewno zaraz się dowiem.
Co ja wtedy robiłam?
Zakrywałam twarz. Próbowałam się kryć.
Ale dlaczego?
5, 6, 7, 8, 9, 10. Gotowi czy nie, nadchodzę!
Mam cię!
Widzę cię!
Złapany!
Dobra, krewetki. Koniec przerwy!
- No nie. - Nikt mnie nie odnalazł.
Dawaj!
Czas na kolejną... Nie dotykaj mnie!
Czas na kolejną lekcję.
Kiedy pan Ray wraca z migracji?
Jeśli jest mądry, zostanie daleko tak długo, jak może.
Ale nim wróci, będę jego zastępcą.
Dobra. Kto chce się pouczyć o echolokacji?
Nikt.
Dobrze, dzióbku. Miłej zabawy!
Fajny dzień na pływanko, nie?
Pa, mamo. Pa, tato.
Chyba wrócimy do domu.
pouczyć się o ukwiałach. Idziesz, Dory?
Ja idę nad klif.
Dobre.
Nad klif?!
Nie! To dobry pomysł?
Tak.
Chciałabym popodziwiać widoki.
Na razie!
Widoki.
Baw się dobrze. Całkowicie sama.
Nie gubiąca się.
Nie.
- Cześć, Marlin. - Hej!
W porządku? Wyglądasz na zmartwionego.
W porządku.
Zawsze tak wyglądam.
Co?
Po prostu...
Udało ci się.
- Super! - Udało ci się, dzióbku!
- Tak! - Ale co?
Kochanie, podążyłaś za muszelkami.
Wprost do domu.
Naprawdę?
- Samodzielnie? - Tak.
Wiesz, co to znaczy?
Możesz dokonać tego, czego zapragniesz.
Naprawdę?
Spójrz na nas!
Mamusiu, mogę się z nimi pobawić?
- Pewnie! - Oczywiście!
Daj im popalić, dzióbku!
Tak!
Dałam radę.
Widok zapierający dech w piersiach.
Owszem.
Nie do zapomnienia.